سر آن ندارد امشب ...

فریاد بینوا

سهيل رها — Tue, 01 Dec 2009 07:52:02 +0000

امان از وقت فریادی که مرد

فریاد

نمی زند.

…

سهيل رها — Mon, 09 Nov 2009 07:28:26 +0000

مرا می خواست

سه تا نقطه و یک ابهام معنی دار

چه چیزی از قلم افتاد؟!

دوباره شعر، کاغذ ، یک عدد خودکار

نه، چیزی نیست ؛ این یعنی که تنهاییت مبارک باد

امضا: سهیل رها

ترانه هایی که می شود با آنها زندگی کرد

سهيل رها — Fri, 04 Sep 2009 00:48:51 +0000

در بحبوحه و آشفته بازار موسیقی این روزها که کسی برای شعر و ترانه ای که میخواند ذره ای اهمیت قائل نمی شود ،هنوزترانه هایی هستند که می شود روی آنها برای زندگی کردن حساب کرد ، می شود به متن (لیریک) ترانه ای که خوانده می شود فکر کرد.

سخته ،نیما علامه -یاس

یکی ازعاشقانه ترین ترانه هایی که هرگز شنیدنش به سمت تکراری شدن نمی بردش.

یک مشت سرباز هیچکس

ترانه ای که عشق به وطن در آن موج می زند.ترانه ای محکم مقتدر .یک فاجعه در وطن پرستی!

کوچه ، کار جدید گروه زدبازی

فضای نوستالژیکی که متن ترانه و آهنگ زیبای کوچه در ذهن شنونده ترسیم می کند باعث می شود از همین الان دلم برای ایران و زندگی ایرانی تنگ بشود. باید پشت سر هم این آهنگ را شنید، ناخودآگاه زمزمه کرد،باید از حس فضای خاطره وارش لبخند روی لب نقش ببندد و یک ترس کوچک روی دل آهسته بلغزد برای روزهایی که قرار است ایران را از فقط از پشت این ترانه ها حس کنم.

کمک کار مشترک یاس- هیچکس

چندین بار به این ترانه رپ گوش کنید. این کارها از محدود ترانه های رپ فارسی است که در آرشیو من وجود دارد و بارها به آن گوش می دهم.تصور نوشتن این تکست از مخیله من خارج است شما را نمی دانم!

هر قدر که تلاش کنی نمی توانی از بین کارهای شاهین نجفی یکی را انتخاب کنی. آلبوم ما مرد نیستیم را باید در playlist روی تکرار گذاشت وروی تخت دراز کشید و ….

شب ها

سهيل رها — Wed, 26 Aug 2009 22:06:18 +0000

روزهایی که عزادار تو هستم،
هستم
م.قلم

از عزاداری تو غمگینم

از سیاهی که به تن پوشیده

روز با این همه کباده ی نور!

دلخورم وقت غروب

من به فردا

که برایش امشب

شعر شادی و طرب می گویم

به تقلای وصالش مستم

مومنم

رسم آواز گرفتم دستم

و به موسیقی پرواز کبوتر هایی

که سپیدند و سیاه است امشب

من همه هلهله ام

می رقصم

امضا : سهیل رها
5 شهریور 88

پ .ن .اگر هنوز مشترک فید مردمک نشده اید روی لینک زیر کلیک کنید.

پل (گریزی نیست؟!…)

سهيل رها — Mon, 24 Aug 2009 11:09:02 +0000

تقدیم به پل عابر پیاده روبروی دانشگاه تبریز

راه فراری از ریشه های فکری هرزه هست؟!

از من می گذرد

هر روزه

عبوری هرزه

مردمان خنجر چشم و دل هرزه

با دست هایی به جنون آغشته

گام ها تند تند و…. آهسته

و من از زمین سیاه خیابان کنده

از آسمان آبی شهر مانده

ریشه در زمین وامانده

و من

پلی هرزه

در این عبور هرزه

زمین به زمین

تجربه آسمانم برای یک لحظه

آسمان یک لحظه؟!!

نفرین بر این لحظه

براین لحظه های هرزه!

امضا : سهیل رها

خرداد 86

مطالعه مطالب مرتبط زیر هم پیشنهاد میشود:

پ.ن.اگر هنوز مشترک فید مردمک نشده اید روی لینک زیر کلیک کنید.

دور های عاشقانه

سهيل رها — Fri, 21 Aug 2009 23:26:41 +0000

دخترِ لبخند

دخترِ چشمه های روشن

دخترِ بی خشم و بی نفرت

عشقِ من ؛

شکوفه های بکر سیب خیالم را ، بی هراس گناه

به نسیمِ نگاهِ همیشه بهارت نوازش کن.

زیبای بی مرگ

-همیشه حاضرِ خیالم-

ببین تورا بهتر ز آنچه خدا ساخت، من آفریده ام

دل آرای ؛

در بهشتی به وسعت خواهش آغوشم

تو برقص

تو بخند

تو بخوان.

و من

می اندیشم به بینوا دخترکی که عاشق من است

به آشفته ذهن او

- خالق من –

که بهشت خیالش ، این زمین من است

امضا: سهیل رها (مرداد88)

آزادی با طعم سیب

سهيل رها — Thu, 20 Aug 2009 19:54:17 +0000

می خواهم قانون شکن باقی بمانم!

به سختي در خاطرم مانده آن نخستين هنگامه ها.آن اوايل .درست همان زمان که دور و برم همه تاريک بود وآرام، پر از سکوتي مبهم و ناشناخته. از مکاني که در آن ايستاده بودم هيچ نمي دانستم.

سکوت هولناک دور و برم انگار همه چيز را از خاطرم محو کرده بود. به دور و برم مي نگريستم .هيچ چيز آشنا نمي آمد. فقط سياهي . حس غريبي انگار مرا به آنجا پيوند داده بود. ترسيده بودم يا نه؛ واژه اي براي وصف آن لحظات نمي يابم . «هيچ » دور و برم بود و بس.

-هان! يادم آمد. اينجا زمين است. صبر کن . من که تنها نبودم !. پس « او» کجاست؟ آرام آرام ،بر افکارم مسلط شدم. من از اين سرزمين نبوده ام. بهشتي ام! هَه، بهشت! – آري آنجا را خوب ياد دارم. اگر خلاصه از آن ياد کنم ؛ زيبا بود . همه چيز !

آه ! پس « او» کجاست؟ تنها نيامده ام که با هم بوديم. آري ، وقتي از فقط زيبايي و سبزي و فقط شادي دلمان گرفت .آخر گريه را هم دوست دارم. آنجا فقط شادي بود. به مناظر که مي نگريستي سبزي بود و بس. صحراها و درياها همه نغمه سر مي دادند . با اين وجود همه تنها بودند. يعني قانونش اين بود : تنها باش لذت ببر ، شاد باش هلهله کن در چمنزار ها درياها اما به هيچ جز آن ميانديش. پادشاه آن سرزمين، تنها بود . هيچ گاه هيچ کس نمي بايست شيشه ي تنهايي پادشاه را سنگ زند. آن پادشاه همه را از آن خود مي دانست و تنها براي « خود تنهايش». به همين خاطر بود که هيچ کس نديده بودش.

فقط يک قانون حکمفرما بود اصلا حکم و حاکم يکي بودند ؛« تنهايي ». پادشاه ، تنها بود و تنهايي را مي پسنديد .پادشاه زيبا بود و زيبايي را دوست مي داشت.پس تو نيز بايد اينگونه باشي وگر نه…….

همه به زيبايي سرگرم بودندو به تنهايي دچار. تا آن زمان که تفکر يک گزينه داشت « سرگرمي به زيبايي و پرستش تنهايي!» پس چگونه است انديشيدن به تنهايي و چگونگي اش؟! همه به زيبايي دچار بودندو غافل از تنهايي. اصلا آنقدر در زيبايي ها غرق بودند که خود را از زيبايي ها تميز نمي دادند و حتي از سايرين. همه يک شکل داشتند يک رنگ يک اسم « زيبا» . پادشاه اينگونه خواسته بود. مبادا کسي سر برگيرد و به کاخ تنهايي اش سرکي بکشد .کاخي که ورود به آن فقط براي پروردگارش بود . اينگونه پادشاه تنها پروردگار باقي مي ماند.

واما من! اصلا مني وجود نداشت و مشکلات از زماني آغاز گرديد که انديشيدم.و«من»هست گرديد.آن زمان که « من» از « آنها » زاييده شدو «او» از من و آنهافاصله گرفت. مي داني فاصله دردآور است. به همين برهان واژه هايي نظير درد و غم و تنهايي و خيال از زيبايي فاصله گرفتند. کشف احوال جديد بسيار شيرين بود وزيبا؛زيباتر از آن همه زيبايي ولي يک گناه! و من، يک گناهکار يک قانون شکن. اما مي خواهم قانون شکن باقي بمانم. نمي خواهم زيبايي منجمد باشم. مي خواهم زيبايي آفرين باشم.

- هان؟! آفرينش! نه! نمي تواني . آفرينش ذاتي پادشاه تنهايي است.نمي تواني . يعني نبايد بتواني ! چه مي خواهي آفريدن؟

- نمي دانم آن را چه نام نهم. گرچه بينهايت زيباست اما از جنس اين زيبايي ها نيست.. زيباست اما از جنس تنهايي نيست.

« من مي انديشم . من هستم! من زيبايي را دوست دارم واو زيباست.« من »،«او» را دوست دارم. » …… و اينک دوست داشتن را آفريدم !

سرزمين تنهايي تنگي مي کرد.ديگر جايي براي من نداشت . پادشاه ، آن سرزمين را بر خواسته هاي خود پي نهاده بود. و مي بايست تنها آفريدگار آنجا باقي ميماند.

آفرينش را دوست دارم . مي خواهم زيبايي آفرين بمانم.و به ناگزيراينگونه کوچ را آفریدم.

آري . اکنون زميني ام. آزادم . آزادي را دوست دارم. آنگونه که مي خواهم مي زيم. . زيبايي را دوست دارم .آن را انتخاب مي کنم. دل برآن مي بندم. اما آنگاه که مي خواهم و آنگونه که مي پسندم..اينجا سرزمين من است .آفريدگارش منم. پادشاهش منم. آنگونه که مي خواهم زمين را مي سازم. آنگونه که مي پسندم آنگونه که زيباست .آنگونه که ديگر تنها نباشم.

امضا: سهیل رها(بهمن 1384)

نیستی…

سهيل رها — Thu, 20 Aug 2009 15:58:58 +0000

کامنت (آلبر) : من عاشق اين نيمكتهاي خاطره دارم…از شبانه هاي پارك لاله….تا نيمكتهاي سيماني تئاتر شهر…تا نيمكت هاي ائل گلي تبريز…تا نيمكت هاي…..

مغرب خیال

سهيل رها — Wed, 19 Aug 2009 00:37:20 +0000

بند ها بايد گسست

بايد رها شد! پرگرفت زاينجا و رفت

از اين ديار ……تا ناکجا

شايد شنيده ايد

آوای سوز باد

شايد که دیده ايد

بشکستن دو بال پرنده

آهسته در فراق

يا پر کشيدن يک مرغ از قفس

رفتن به ناکجا، رفتن به راه دور

هر جا که باشد آن ، بهتر ز خيره ماندن

يک عمر در قفس

دلمرده بي نفس

گفتم که پرکشم، آزادتر زقبل

در آسمان دوست،آرام و بي هوس

آن آسمان سراب ، وين دوستي عطش

گشتم به دست خود زنداني قفس

من يک پرنده اي

در سير يک مسير،در خواهش کمال

پرواز در قفس،

وارونه ديدن عکس زمانه است

در آينه ي سيه،از وَهم و هَم خيال

گفتم که پرکشم ، در راستاي صبح

در شوق يک طلوع ، آزاد و بي خيال

اما به زخم تير، زين فکرهاي خام

بر رسم يک سقوط ، زين خواهش محال

گشتم اسير شب ، در مغرب خيال

امضا: سهیل

بیست و هفتم آذر ماه هشتاد و چهار

شاعر که مست می شود

سهيل رها — Sat, 15 Aug 2009 21:19:04 +0000

به الهام شبانه ام- که آرامشی با خود به همراه دارد-

دوستت دارم و از تو دور باشم بهتر است

عاشقی رنجیده و مهجور باشم بهتر است

گر به جز یاد تو دست یازید دل حتا دمی

روی دستِ دل اگر ساتور باشم بهتر است

ای گل شب بو معطرکن به لبخندی فضا

شهد لبخند تو را زنبور باشم بهتر است

نیستی و همدمم آوازهای دشتی است

چون بیایی چهچهی در شور باشم بهتر است

من که دانم نی چه ساز پر غمی است

در وصالت تمبک و سنتور باشم بهتر است

گر به عشقت شهره ی آفاق گشتم باک نیست

چوبه ی دار تورا منصور باشم بهتر است

نازنینم من به این شعر،من به تو وابسته ام

تو نباشی مرده ای در گور باشم بهتر است

سرکشیدم باده ی شعر از خُم عشقت که تو

باشی و من شاعری مخمور باشم بهتر است

امضا : سهیل رها

↑ Grab this Headline Animator